تبليغاتX
کانون دوندگان صحرا - داستان پرورش قهرمانان دووميداني
به المپيك  1948  لندن برمي‌گردد. هركدام از برندگان اين بازي‌ها، الگوي جوانان جاماييكا شدند كه به ندرت راه گريزي از فقر پيدا مي‌كردند. اين واقعه در نهايت زاينده فرهنگي شد كه در آن سريع دويدن براي جاماييكايي‌ها به اندازه موفقيت در بيسبال براي مردم كوبا و درخشش در فوتبال براي برزيلي‌ها اهميت داشت.

البته پايه‌هاي اين نمايش سرعت به  1910  برمي‌گردد، وقتي مسابقاتي به نام «چمپس» براي كشف و پرورش بهترين دوندگان سرعتي مدارس طراحي شد. حالا اين مسابقات به مهمترين واقعه ورزشي جاماييكا تبديل شده و هر بار جمعيتي بيش از  30  هزار نفر را به ورزشگاه مي‌كشاند. كودكان از  5  سالگي دوي سرعت را شروع مي‌كنند و سريع‌ترين دوندگان اين كشور از اين سيستم مي‌آيند.دانش‌آموزان دونده جاماييكايي همچنين از دنيس جانسون به عنوان كسي كه ورزش (به‌ويژه دووميداني) را به دانشگاه «كاريكولا» وارد كرد و به تمرينات اين ورزشكاران ساختار و نظم بخشيد، ياد مي‌كنند.

شايد اگر جانسون نبود بسياري از موفقيت‌هاي جاماييكا اتفاق نمي‌‌افتاد؛ يك جاماييكايي كه

50  سال قبل به دانشگاه سن‌خوزه در جنوب كاليفرنيا رفت و زير نظر «باد وينتر» مربي آمريكايي به تمرين دووميداني پرداخت.

جانسون هرچه آموخته بود را به كينگستون آورد و ورزش را براي اولين بار وارد چارت دانشگاه تكنولوژي كرد. او معتقد است كه اعطاي اين فرصت به دوندگان كه هم درس بخوانند و هم تمرين كنند، به اين تفاوت بزرگ انجاميد. جانسون پس از موفقيت‌ اخير دوندگان جاماييكا در تشريح اين سيستم مي‌گويد:‌ «شما به آموزش نياز داريد. بايد كسي به شما كمك كند. من همه اين تجربيات را در سن‌خوزه به دست آوردم.»اين بدان معني است كه دوندگاني كه شانس موفقيت در مسابقات جهاني را داشتند،‌ مجبور به ترك جزيره و دويدن براي ساير كشورها نبودند. آنها در گذشته اكثراً به آمريكا مهاجرت مي‌كردند، در حالي‌كه لينفورد كريستي به انگليس رفت و داناوان بيلي به كانادا مهاجرت كرد. جانسون مي‌گويد:‌ «پيش از اين، همه به ايالات متحده مي‌رفتند ولي ما ديگر نيازي به اين كار نداريم. ما در اينجا هم مي‌توانيم به راحتي حرف زدن به موفقيت برسيم »

تئوري‌هاي ديگري هم براي موفقيت جاماييكايي‌ها وجود دارد. در ميان كساني كه موفقيت فريزر را جشن گرفتند (دو جاماييكايي ديگر هم برنده مدال‌هاي نقره و برنز فينال100

متر زنان شدند) ماكسين سيمپسون، مادرش هم كه در خانه مانده بود، ديده مي‌شد. خوشحالي او بيشتر از ديگران بود، چراكه او هم در جواني دونده  100  متر و  200  متر بود. بدين ترتيب دويدن در جاماييكا يك سنت است.

ولسلي بولت، پدر يوساين به دليل نامتعارف ديگري در مورد درخشش خيره‌كننده پسرش اشاره مي‌كند؛ سيب‌زميني ترلاوني. نوعي سيب‌زميني شيرين كه از چند دهه پيش توسط جاماييكايي‌ها در دشت‌هاي ترلاوني با خاك غني‌اش كشت مي‌شود و سال‌هاست كه همه‌ جا درباره خواص غذايي ويژه آن صحبت مي‌شد. حتي در اشعار سنتي جاماييكا هم به دويدن سريع مردم اين كشور پرداخته شده است.

فريزر كه اين روزها مانند بولت به يك قهرمان ملي تبديل شده به شعري اشاره مي‌كند كه حتي در سايت فدراسيون دووميداني اين كشور هم ديده مي‌شود و معتقد است دوندگان از اين اشعار نيرو مي‌گيرند: «ما از وقتي كه سال‌ها پيش به اينجا آمديم، در حال دويدن هستيم. حالا همه دنيا مي‌خواهد بداند كه ما چگونه اين‌قدر سريع مي‌دويم. آنها مي‌گويند كه حتماً چيزي در فضاي آنجا وجود دارد كه جاماييكايي‌ها مثل باد مي‌دوند.» جاماییکا تا دیروز با  5  طلا، 3  نقره و یک برنز در صدر جدول رده بندی مدال های دو و میدانی المپیک پکن قرار داشت .

+ نوشته شده توسط حسن شاد در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387 و ساعت 18:22 |